
Podpisana ugoda frankowa – czy można ją podważyć?
Możliwość zakwestionowania ugody frankowej wymaga indywidualnej analizy jej treści, rodzaju oraz okoliczności zawarcia. Istotne jest ustalenie, czy kredytobiorca świadomie zaakceptował warunki i rozumiał zakres rezygnacji z roszczeń. Należy także odróżnić podstawy do podważenia porozumienia od problemów z jego wykonaniem przez bank. Do oceny sprawy warto przygotować projekty ugody, korespondencję, wyliczenia oraz potwierdzenia dokonanych rozliczeń.
Najważniejsze wnioski
- Niekorzystne rozliczenie nie wystarczy do podważenia ugody. Konieczne jest wskazanie konkretnej podstawy prawnej i dowodów, które ją potwierdzają.
- Treść ugody i okoliczności jej podpisania mają kluczowe znaczenie. Analiza powinna uwzględniać informacje od banku, świadomość skutków porozumienia oraz zakres zrzeczenia się roszczeń.
- Nie każdy problem wymaga zakwestionowania całej ugody. Niewypłacenie uzgodnionej kwoty czy niewydanie dokumentów dotyczących hipoteki może uzasadniać żądanie prawidłowego wykonania porozumienia.
Podpisana ugoda frankowa – czy można jeszcze zakwestionować jej warunki?
Podpisanie ugody z bankiem może istotnie zmienić sytuację kredytobiorcy. Porozumienie często ma zakończyć spór, ustalić rozliczenie i ograniczyć możliwość zgłaszania dalszych roszczeń. Z tego powodu późniejsze zakwestionowanie ugody wymaga osobnej analizy.
Samo przekonanie, że proces mógłby przynieść korzystniejszy wynik, nie wystarcza. Trzeba zbadać treść dokumentu, sposób jego zawarcia i informacje dostępne w chwili podejmowania decyzji.
Najpierw ustal rodzaj porozumienia
Pod nazwą ugody może kryć się dokument podpisany bezpośrednio z bankiem, ugoda zawarta przed mediatorem albo ugoda sądowa. Różnice mają znaczenie dla sposobu ewentualnego działania.
Należy sprawdzić także dodatkowe oświadczenia, załączniki i późniejsze czynności. Ważne jest, czy cofnięto pozew, czy sąd zakończył postępowanie i czy strony wykonały już rozliczenie.
Nie należy utożsamiać ugody z każdym aneksem. Dokument zmieniający rachunek spłaty może mieć inny skutek niż porozumienie obejmujące zrzeczenie się roszczeń. To rozróżnienie rozwijamy w artykule o aneksach do umów frankowych.
Warto sprawdzić, czy ugoda zakończyła wyłącznie wskazane postępowanie, czy także całą relację wynikającą z kredytu. Dokument może regulować zapłatę jednej kwoty, pozostawiając dalszą spłatę albo osobne obowiązki dotyczące hipoteki. Dlatego pierwszym etapem analizy powinno być opisanie, co każda ze stron miała wykonać, w jakim terminie i na jakich warunkach. Dopiero wtedy można ustalić, na czym polega obecny problem.
Istotne jest również to, kto podpisał porozumienie i w jakim charakterze. Przy kilku kredytobiorcach należy ustalić, czy wszyscy byli stronami ugody oraz czy ktoś działał przez pełnomocnika. Nie należy zakładać, że dokument dotyczący jednej osoby automatycznie rozstrzyga prawa pozostałych. Zakres podmiotowy porozumienia powinien być oceniony razem z jego postanowieniami o rozliczeniu i zakończeniu roszczeń.
Jakie znaczenie mają informacje przekazane przez bank?
Przy ocenie porozumienia istotne jest, co klient wiedział o swoich prawach i ekonomicznych skutkach ugody. Znaczenie może mieć sposób przedstawienia możliwych wariantów rozliczenia oraz zakresu rezygnacji z roszczeń.
TSUE w sprawie C-452/18 podkreślił znaczenie dobrowolnej i świadomej zgody konsumenta na odstąpienie od ochrony związanej z nieuczciwym warunkiem. Treść wyroku.
Nie oznacza to, że każda niepełna rozmowa automatycznie pozbawia ugodę skuteczności. Należy ocenić wszystkie okoliczności, w tym otrzymane dokumenty i rzeczywistą możliwość zapoznania się z nimi.
Przydatne jest zestawienie informacji przedstawionych w ofercie z rzeczywistą treścią podpisanego dokumentu. Jeśli w rozmowie podkreślano całkowite zakończenie kredytu, a projekt pozostawiał dodatkowe obowiązki, trzeba dokładnie opisać tę różnicę. Ocena wymaga dowodów, dlatego warto zachować wiadomości i materiały otrzymane od banku. Własna notatka powinna wskazywać datę rozmowy oraz to, co klient pamięta, bez dopisywania późniejszych wniosków jako wcześniejszych ustaleń.
Znaczenie może mieć również dostęp do wyliczeń. Klient mógł otrzymać sam wynik finansowy albo pełne zestawienie pokazujące sposób jego obliczenia. Te sytuacje nie są identyczne. Trzeba ustalić, jakie informacje były dostępne przed podjęciem decyzji oraz czy zadawane pytania uzyskały odpowiedź. Nie przesądza to samo w sobie o skuteczności ugody, ale pomaga odtworzyć warunki, w których została zawarta.
Czy niekorzystna ugoda oznacza błąd prawny?
Późniejsze rozczarowanie wynikiem nie jest równoznaczne z wadą oświadczenia woli. Osoba kwestionująca porozumienie musi wskazać konkretną podstawę, a nie tylko różnicę między własnym rozliczeniem a wyrokiem uzyskanym przez innego klienta.
Przykładowo czym innym jest zmiana oceny opłacalności po przeczytaniu nowych informacji, a czym innym wykrycie istotnej niezgodności w danych przedstawionych przed podpisaniem. Każdy przypadek wymaga ustalenia, czego dotyczyła pomyłka i jakie znaczenie miała dla decyzji.
Również powołanie się na presję wymaga opisania konkretnych zachowań. Sam krótki termin ważności oferty nie przesądza o nieskuteczności dokumentu.
Czy można odstąpić od ugody w ciągu 14 dni?
Nie należy zakładać istnienia ogólnego prawa do rezygnacji w takim terminie z każdej ugody frankowej. Znaczenie mają rodzaj umowy, sposób zawarcia i właściwe przepisy.
Jeżeli kredytobiorca podejrzewa wadę porozumienia, powinien niezwłocznie sprawdzić dostępne środki i terminy. Samodzielne zaprzestanie wykonywania ugody przed analizą może prowadzić do kolejnego sporu.
Warto też odróżnić kwestionowanie samej ugody od żądania jej prawidłowego wykonania. Jeżeli bank miał wypłacić środki lub wydać dokument do wykreślenia hipoteki, a tego nie zrobił, problem może dotyczyć niewykonania uzgodnionego obowiązku. Nie zawsze trzeba wtedy podważać całe porozumienie. Należy ustalić, czego kredytobiorca oczekuje i jaki środek odpowiada rzeczywistej przyczynie sporu.
Przykładowo rozczarowanie wysokością uzyskanej kwoty wymaga innej analizy niż przelew niższy od sumy zapisanej w ugodzie. W drugim przypadku pierwszym krokiem jest porównanie dokumentu z wykonaniem. Z kolei zastrzeżenia dotyczące świadomej zgody wymagają odtworzenia okoliczności podpisania. Takie rozdzielenie ułatwia przedstawienie sprawy prawnikowi i pozwala uniknąć kierowania nieadekwatnych żądań wyłącznie pod wpływem nazwy „unieważnienie ugody”.
Jakie dowody warto zachować?
Przydatne są wszystkie wersje projektu, wiadomości od banku, symulacje, notatki z rozmów i pytania zadawane przed podpisaniem. Ważne mogą być różnice między propozycją wstępną a ostatecznym dokumentem.
Należy dołączyć również potwierdzenia wykonania ugody. Jeżeli bank wypłacił pieniądze albo kredytobiorca spłacił ustalone saldo, te zdarzenia muszą zostać uwzględnione w ocenie dalszych działań.
Co oznacza wykonanie ugody dla dalszej analizy
Jeżeli obie strony dokonały już płatności, należy zebrać potwierdzenia i ustalić, jak zaksięgowano środki. Potencjalne zakwestionowanie porozumienia wymaga rozważenia konsekwencji także dla kwot otrzymanych przez klienta. Nie można zakładać, że dalsze roszczenie będzie oceniane z pominięciem wcześniejszego rozliczenia. Podczas konsultacji trzeba więc przedstawić zarówno pierwotne raty, jak i wszystkie świadczenia wykonane na podstawie ugody.
Warto poinformować o czynnościach następujących później, na przykład sprzedaży nieruchomości lub wykreśleniu hipoteki. Nie oznaczają one automatycznej odpowiedzi na pytanie o ważność porozumienia, ale mogą mieć znaczenie dla planowanego sposobu działania. Analiza powinna uwzględniać aktualną sytuację majątkową i procesową. Dzięki temu rekomendacja będzie dotyczyć rzeczywistych skutków dostępnej drogi, a nie wyłącznie abstrakcyjnej możliwości podważenia dokumentu.
Jak przygotować pytania do prawnika po ugodzie
Warto zapytać, jaka konkretna podstawa mogłaby uzasadniać działanie, jakie dowody są potrzebne i jakie terminy wymagają sprawdzenia. Równie istotne jest ustalenie możliwych konsekwencji niepowodzenia oraz zakresu koniecznych rozliczeń. Odpowiedź powinna odnosić się do podpisanej wersji dokumentu. Sama informacja o korzystnym orzeczeniu dotyczącym innej ugody nie pozwala ocenić wszystkich różnic pomiędzy sprawami.
Kancelaria Ciesielski i Partnerzy w Toruniu może zacząć od porównania obietnic wynikających z korespondencji z obowiązkami zapisanymi w porozumieniu. Warto wcześniej sporządzić krótką listę zastrzeżeń i oznaczyć odpowiednie fragmenty dokumentów. Ułatwia to ustalenie, czy problem dotyczy informacji przed podpisaniem, samej treści ugody, czy jej późniejszego wykonania przez bank.
Pomoc po podpisaniu ugody – Kancelaria Ciesielski i Partnerzy
W ramach konsultacji w Toruniu można przeanalizować pierwotną umowę, ugodę i korespondencję poprzedzającą jej zawarcie. Celem jest ustalenie, czy istnieje realna podstawa działania oraz jakie ograniczenia wynikają z podpisanych dokumentów.
Jeżeli po lekturze poradnika Kurs na Prawo chcesz ocenić swoją sytuację, umów analizę ugody. Przygotuj także dokumenty dotyczące zakończonego lub nadal trwającego procesu.



